Presiden Donald Trump secara konsisten mendakwa bahawa konflik ketenteraan dengan Iran berada dalam keadaan terkawal, namun tindakan terbaharu beliau memohon bantuan antarabangsa di Selat Hormuz menunjukkan realiti yang berbeza. Beliau kini menggesa negara-negara lain, termasuk anggota NATO, untuk bersama-sama mengawal laluan strategik tersebut atas alasan kepentingan bekalan minyak global.
Sebelum ini, Trump berulang kali memperlekehkan keperluan untuk bekerjasama dengan kuasa luar. Beliau pernah menolak bantuan Sepanyol dan mendakwa bantuan daripada United Kingdom tidak lagi diperlukan kerana kemenangan kononnya telah dicapai, namun kini beliau mengkritik Perdana Menteri Keir Starmer kerana gagal memberikan komitmen pantas.
Krisis ini mendedahkan kesan daripada dasar luar Trump yang sering meminggirkan sekutu tradisi Amerika Syarikat. Sepanjang penggal perkhidmatannya, beliau telah mencetuskan ketegangan dengan negara seperti Denmark dan Kanada menerusi cadangan wilayah yang provokatif serta ancaman ekonomi.
Malah, Trump sebelum ini pernah memperlekehkan sumbangan tentera NATO dalam konflik terdahulu di Afghanistan. Kata-kata tersebut kini menghantui beliau apabila beliau terpaksa meminta pengorbanan yang sama daripada sekutu yang pernah dihina beliau sendiri.
Walaupun Trump mendakwa telah menerima maklum balas positif, sehingga kini tiada negara yang tampil secara terbuka mengesahkan penglibatan mereka. Ketidakpastian ini menggambarkan kesukaran Trump dalam membina semula jambatan diplomatik yang telah lama dirobohkan oleh retorik beliau sendiri.
Secara keseluruhannya, situasi di Selat Hormuz ini membuktikan bahawa AS mungkin sedang menghadapi cabaran yang lebih besar daripada apa yang dijangkakan oleh Trump. Keperluan terhadap bantuan luar menunjukkan bahawa strategi “bersendirian” beliau kini menemui jalan buntu dalam menghadapi krisis Iran.
